Warszawa, 18 czerwca 2010 r.
Dotyczy:
społecznej gospodarki rynkowej
Szanowny Pan
Donald Tusk
Prezes Rady Ministrów
W 1989 r. naród poparł prospołeczny program reform gospodarczych Solidarności, określony następnie w polskiej konstytucji jako ustrój społecznej gospodarki rynkowej. Jednak praktyczna realizacja reform, dokonana pod wpływem presji doktryny neoliberalnej, poszła w zupełnie przeciwnym kierunku. Otworzyła Polskę na niczym nieograniczone oddziaływanie globalizacji i międzynarodowych rynków finansowych. Aby przełamać opór społeczny, zastosowano „terapię szokową”, wypróbowaną wcześniej w krajach Ameryki Południowej.
Po dwudziestu latach transformacji krajowa produkcja spadła do połowy, utrwaliło się duże bezrobocie a młodzi Polacy masowo wyjeżdżają szukać pracy za granicą. Kolejne rządy nie potrafią zrównoważyć budżetu, prowadzą wyprzedaż majątku narodowego i zadłużają państwo. W 2016 r. kończy się zakaz sprzedaży polskiej ziemi cudzoziemcom, mimo że za utrzymaniem tego zakazu wypowiada się większość społeczeństwa.
Obecny globalny kryzys finansowo-gospodarczy pomnożył negatywne skutki neoliberalnej, globalistycznej gospodarki i unaocznił błędy tej doktryny. Odcięło się od niej wielu uczonych, w tym jej prominentny głosiciel J. Sachs. Stopniowo odchodzi się od tej polityki w różnych krajach. Całkowicie zerwały z nią najbardziej poszkodowane kraje Ameryki Południowej. Natomiast w Polsce taka polityka jest nadal kontynuowana z coraz gorszymi skutkami. Dalsze kontynuowanie takiej polityki prowadzi kraj do poważnego kryzysu gospodarczego, podobnie jak wcześniej Argentynę, a teraz Grecję. W niektórych środowiskach narasta niezadowolenie społeczne i oczekiwanie zasadniczej zmiany kursu.
Uważamy zatem, iż zmiana polityki społeczno – gospodarczej państwa jest pilną koniecznością. Niezbędna jest naprawa gospodarki i ustroju państwa oraz zerwanie z okłamywaniem społeczeństwa. Polska musi zdystansować się od neoliberalnych zależności oraz powrócić do własnych, konstytucyjnych zasad społecznej gospodarki rynkowej oraz programów rozwojowych.
W załączeniu przesyłamy merytoryczną analizę tego problemu, zawierającą również pozytywny program naprawczy.
1. Prof. dr hab. inż. Włodzimierz Bojarski
2. Prof. dr hab. Zdzisław Cygan
3. Prof. dr hab. Jan Dziewulski
4. Mgr inż. Marek Głogowski
5. Dr Kazimierz Golinowski
6. Dr Szczęsny Z. Górski
7. Dr Krzysztof Lachowski
8. Dr hab. Paweł Soroka
9. Prof. dr hab. Artur Śliwiński
10. Dr Stanisław Wesołowski
11. Prof. dr hab. Andrzej Zawiślak
12. Prof. dr hab. Jerzy Żyżyński
Za Zespół:
dr hab. Paweł Soroka,
profesor Warszawskiej Szkoły Zarządzania - Szkoły Wyższej
Adres do korespondencji: prof. dr hab. Paweł Soroka, Warszawska Szkoła Zarządzania - Szkoła Wyższa, 01-204 Warszawa ul. Siedmiogrodzka 3A
